من میروم میانبر از راه دل پیاده

همچون مرید مخلص در راه او فتاده

چون او ادیب ماهر از مادری نزاده

ای دل کجا بیابی شاعر چو "شمسی زاده"

با لحن طنز و شوخش بی غش و بی افاده

بر آسمان فرهنگ مه بر جبین نهاده

در وصف شعر "ایرج" "تمهید" پاک و ساده

سرخوش و مست و شاد است انگار خورده باده

خر

بُلکمی ریشه اش درآیه آخِر آدم خر خراوی

هر چقه کِردن نصیحت روزِ روز بیشتر خراوی

هر کسی دیندی دل افتاد گرده ی خر داخل گل افتاد

پُی دل افتاد که ول افتاد سی خاطر دل ور خراوی

تا خر دجّال اومَه مفت خَرده حال اومَه

گندم پاچال اومَه جلدی کرّه ی خر خراوی

دعوت خر نه سی خِشی بی روز اول سی اُو کشی بی

بس که او خر لِشی بی کردیم ریش ضرر خراوی

گفتُم خر دراز گوشه او سرش بی عقل و هوشه

که و جُوش پُر کلوشه هم کوره هم کر خراوی

ما سی خر آخره بسیم دسِ سینه تِیش نشسیم

گفتیم وعشق تو مسیم تا که سیمون سر خراوی

خر که اُو خَرد فیکه دادیم تِروه وا جو تیش نهادیم

لارشِ خوب خارنادیم بعدش آوی شر خراوی

خر که جو دی نیخره که ایخره ده بافه تا ته

نیر وا برداله سر چَه وختی که یکسر خراوی

خر آوی چی دار و دارا نکه پی کسی مدارا

وُنش آوی عمبر نثارا صاحب عمبر خراوی

آخر که مکر و حیله خر گا مِن یه طویله

زنده یاوی شیله پیله هرکی بی بختر خراوی

خر گاه پی یه چو رُندن پاکشه تو چالل چُپُندن

یاسین تو گوشِلشون خوندن گفتن ای کافر خراوی

پاک شیر خر خرده بیدن پرده ی شرم درده بیدن

همش تن پرورده بیدن هر کی دا عرعر خراوی

خار زیر دیم خر نهادن همشون ور ریقه دادن

پالدیمه بخشاندن وختی شیر نر خراوی

عاقبت دم جاش چُوسی خر که سیری خَرد و خُوسی

مرگ خر سی سگ عروسی ایابو ای شاعر خراوی