از جور خوب رویی من هم در این زمانه

مخمور یک نگاهم بنشسته در میانه

از بس که دل به یادش در سینه ام تپیده

دیده چو بحر سرخیست بی ساحل و کرانه

سیلاب اشک هجران بر عهده ی دو چشم است

سنگینی فراقش تا کی نهم به شانه

چون مرغ زآشیانه آ ن دم که پر گشودم

در دام او فتادم از بهر آب و دانه

گر در کویر حسرت روزی گلی بروید

بر شاخ دل نروید بی یاد او جوانه

تیر نگاه مستش از دیده چون رها شد

تقدیر این چنین بود بر دل بشد نشانه

جانم ز شرح هجران جانا به لب رسیده

یک شب بیا به پیشم بی عذر و بی بهانه

گر آن نگار مهوش روزی ز در در آید

قمری دل بخواند با صد زبان ترانه