با سلام

همان طور که قبلا قول داده بودم اشعار شاعران بزرگ استان را

 در وبلاگم منتشر کنم،

این افتخار نصیبم شد که  شعر زیبای اسپیک را از دوست خوبم استاد کمالی

 شاعر برجسته ی دشتستان

را انتخاب کرده و خدمت ادب دوستان تقدیم  کنم

اسپیک خوندیم ای سفر پُی حکم دل بیدن بسه

تا یادمه دس دادمه ای دل دِ پیسیدن بسه

از بس که پَر وَم دادنه دیوار تَکَم دادنه

نهی نشسِنم وِرسادنه اِمشو دِ وِرسیدن بسه

دل خوندم و دس خاج بی استاد مو لیلاج بی

یا بلکرم حلاج بی اُما دِ لوییدن بسه

تک بافه بافه تو دسه بازم دولو وَم خندسه

اِقوال مو واپیچسه ری خال خوسیدن بسه

ری دس رفیقل خوندُمه تو رفع بامش موندُمه

پُی خُم جناغ اِشکُندمه ری دوس نازیدن بسه

میرِن حریفل تو ورق شی کُوت میریزم عرق

می وینم و میگم دِرک پاشو جَر آویدن بسه

از سینه ی دل شیر غم اوسِ تیسو دوشیدن بسه

میگن رفیقل وَم همه گشنیز و خشتم لازمه

بی دل نمی یازی دُرُس ری دل دِروشیدن بسه

اُمشو و هر شو سِه تره عالم و کامِ شِو پره

شو کور بیدن بِختِره سی روز نالیدن بسه

کُردک نمیخوا بَر کنی جاتِ وِرِ منقل کنی

سرما خودِ جومِی یَلُو تو باد وِیسیدن بسه

هی پیچ وا پیچش نکُ دَسا دلِ هیچش نکُ

خواننده ی گیچش نکُ در جا بگو بیدن بسه

میخوا ((کمالی )) اُم ولا واوو مثِ خلق خدا

گفتم ترا محض خدا وِرسا که خو دیدن بسه