دلُم شاحِن شده از غصه اِمشو باز دلتنگُم

نِکِرده سی مو لطفی آسمون مو پِی زمین جنگم

شده غِلِگ ری مو بار تموم غصه ها یک جا

پریشون حال و درمُنده غریب و بی کس و مَنگم

نیسی چاهی که سر داخل کُنُم توش درد دل گویم

خدایا مِی مو چوغُم، آهنم، پولاد یا سنگم

از ای بی مهری و نا مردمی هر چی بگم بس نی

تِکُنده مثل زینی سی مو هم پیشُم و هم پَنگم

نیسی دونِی خوشی تو کَپِه ی دل تا کنم سُوزِش

پِلاسیده دل وامونده و هم چهره و رنگم

((خلیلو)) میگه تا لُنگم تِرن نِصبِ کُمُم سیرن

همش تو فکر دریا و تشاله رفتن و گنگم

پی نوشت:

1.شاحن : پر شده

2.غلگ : زیاد شدن

3.چوغ : چوب

4.زینی : اسم نوعی از درخت نخل

5.تشاله : نوعی لنج باربری

تو قُماره ی دل مو شور جِوونی نِشِسه

پِسِ دولاب دِلُم تازه سِکونی نِشِسه

چه سِبُک پر می زِنه بانده ی طیفون خیال

موج غم رفته و جاش ابرو کمونی نِشِسه

پُی کنایه و نِصیحت می گه اصلا نِه مونُم

سِر جاش پاشیده و رفته ری بونی نِشِسه

به خدا عاجزُم از دِس ای بُونِی بی جاش

خُوشه خین کِرده و با یار جهونی نِشِسه

هر چه عقلُم میگه سیش، گوشش بدهکارِ مو نی

نِه ری سینه، ری طِفَر سر توی زونی نِشِسه

مِث تُجّارِ ای دوره همه چیش کِر کِرده

دَس ری دَس ناده و انگار سی گیرونی نِشِسه

هر چه گشتُم که بگیرُم مو ازِش خط و نِشون

سِر تُل بید خونشون رفته تو رُونی نِشِسه

ایقه رفتم تو کُووش تا که بِفَهمُم که چِشِن

تا خلیلو تو دِلش ((لیلو بوبونی)) نِشِسه

از جور خوب رویی من هم در این زمانه

مخمور یک نگاهم بنشسته در میانه

از بس که دل به یادش در سینه ام تپیده

دیده چو بحر سرخیست بی ساحل و کرانه

سیلاب اشک هجران بر عهده ی دو چشم است

سنگینی فراقش تا کی نهم به شانه

چون مرغ زآشیانه آ ن دم که پر گشودم

در دام او فتادم از بهر آب و دانه

گر در کویر حسرت روزی گلی بروید

بر شاخ دل نروید بی یاد او جوانه

تیر نگاه مستش از دیده چون رها شد

تقدیر این چنین بود بر دل بشد نشانه

جانم ز شرح هجران جانا به لب رسیده

یک شب بیا به پیشم بی عذر و بی بهانه

گر آن نگار مهوش روزی ز در در آید

قمری دل بخواند با صد زبان ترانه