نو بهار است در آن کوش که خوش دل باشی

شو و روز جون بکنی باز کوکا ول باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

که تو خوت عاشق فانتا و فلافل باشی

چنگ در پرده همی می دهدت پند ولی

وضِت آن روز بود خوش که شاغل باشی

نقد عمرت ببرد غصه ی دنیا به گزاف

گر که دنبال کتیرا و مد و ژل باشی

گرچه راهیست پراز بیم ز ما تا بر دوست

چه خوشن گاز بیدی داخل تونل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حال دگر است

اگر از قسّ و بدهکاری تو غافل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

صاحب کانه موتور یا که یه سیکل باشی

با سلام خدمت همه ی ادب دوستان همانطور که قبلا" قول داده بودم از بزرگان شعر محلی استان نمونه هایی در وبلاگم منتشر کنم و پس از انتشار شعر زیبای "اسپیک" از استاد کمالی که مورد توجه بسیاری از دوستان قرار گرفت این بار نوبت رسیده به یکی دیگر از بزرگان این عرصه دوست بسیارعزیزوصمیمیم جناب استاد "ایرج شمسی زاده" که معرف حضور همه ی شاعران و ادب دوستان میباشد هر چند که مشکل بود که از میان این همه آثار زیبای استاد یکی را انتخاب کنم اما دل را به دریا زدم و شعر زیبای "خر" را انتخاب کرده وشما عزیزان را دعوت می کنم که این اثر زیبا را قرائت بفرمائید ضمن اینکه شعرخود را که از سراخلاص و ارادت برای ایشان سروده ام تقدیمشان می کنم.

حرف تو ری کمّه ی دِریا او روزا یادِمِن

هر چی سیم گفتی تو از عشقت به وَالله یادِمِن

کم سی مو گفتی که عشقت پُی دلُم خورده گِرن؟

مو هَمِی او عشوه کِردن ها و نازا یادِمِن

وختی که کِر می شدی پشت جِهازایِ لِهام

دو زدَن ری چیت دِریا ردِّ پاها یادِمِن

هَمّیِ پنشمبِدا وختی می رفتی "شیخ حسن"

چادر و مقنی قشنگِت او دعاها یادِمِن

کِلّه می بَسّی ری تختِت مثل حوری یا پری

از پِسِش سیلُم می کِردی مو او سیلا یادِمِن

شُو تُوِسون وختِ شرجی موقعِ نم رختِنا

بُنگ شروه سر می دادی او نواها یادِمِن

عاشقُم کِردی وُ تو غُبّه چُکُندی گسل مو

داد و فریاد غریبیم بین موجا یادمن

وختی از پیشُم می رفتی دل تو سینم مرده بی

مردن دل تا ابد پُی اشک غم ها یادِمِن

تو خرابِی دل نمونده هیچ جایی سی خوشی

پاک خوشی ها رفته یادُم نا خوشی ها یادِمِن

با ((خلیلو)) عهد و پیمونِت شِکوندی بی وفا

تا که زِندَم تا که دنیا باشه بر جا یادِمِن

پ.ن

وَالله:وَلا:قسم به خدا

گرن:گره

جهازا:لنج ها

لهام:به پهلو خوابیده در جزر دریا

چیت:ماسه

پنشمبدا:پنج شنبه ها

شیخ حسن:یکی از علمای بزرگ شیعه و از مبارزین با استعمارانگلیس

مقنی:روسری (مقنعه)

کلّه:پشه بند

سیلا:نگاه ها

شو توسون:شب های تابستان

بنگ:بانگ

غبّه:قسمت عمیق دریا

چُکُندی گسل مو:رها کردی طناب پیوندم را

دلُم شاحِن شده از غصه اِمشو باز دلتنگُم

نِکِرده سی مو لطفی آسمون مو پِی زمین جنگم

شده غِلِگ ری مو بار تموم غصه ها یک جا

پریشون حال و درمُنده غریب و بی کس و مَنگم

نیسی چاهی که سر داخل کُنُم توش درد دل گویم

خدایا مِی مو چوغُم، آهنم، پولاد یا سنگم

از ای بی مهری و نا مردمی هر چی بگم بس نی

تِکُنده مثل زینی سی مو هم پیشُم و هم پَنگم

نیسی دونِی خوشی تو کَپِه ی دل تا کنم سُوزِش

پِلاسیده دل وامونده و هم چهره و رنگم

((خلیلو)) میگه تا لُنگم تِرن نِصبِ کُمُم سیرن

همش تو فکر دریا و تشاله رفتن و گنگم

پی نوشت:

1.شاحن : پر شده

2.غلگ : زیاد شدن

3.چوغ : چوب

4.زینی : اسم نوعی از درخت نخل

5.تشاله : نوعی لنج باربری

تو قُماره ی دل مو شور جِوونی نِشِسه

پِسِ دولاب دِلُم تازه سِکونی نِشِسه

چه سِبُک پر می زِنه بانده ی طیفون خیال

موج غم رفته و جاش ابرو کمونی نِشِسه

پُی کنایه و نِصیحت می گه اصلا نِه مونُم

سِر جاش پاشیده و رفته ری بونی نِشِسه

به خدا عاجزُم از دِس ای بُونِی بی جاش

خُوشه خین کِرده و با یار جهونی نِشِسه

هر چه عقلُم میگه سیش، گوشش بدهکارِ مو نی

نِه ری سینه، ری طِفَر سر توی زونی نِشِسه

مِث تُجّارِ ای دوره همه چیش کِر کِرده

دَس ری دَس ناده و انگار سی گیرونی نِشِسه

هر چه گشتُم که بگیرُم مو ازِش خط و نِشون

سِر تُل بید خونشون رفته تو رُونی نِشِسه

ایقه رفتم تو کُووش تا که بِفَهمُم که چِشِن

تا خلیلو تو دِلش ((لیلو بوبونی)) نِشِسه

از جور خوب رویی من هم در این زمانه

مخمور یک نگاهم بنشسته در میانه

از بس که دل به یادش در سینه ام تپیده

دیده چو بحر سرخیست بی ساحل و کرانه

سیلاب اشک هجران بر عهده ی دو چشم است

سنگینی فراقش تا کی نهم به شانه

چون مرغ زآشیانه آ ن دم که پر گشودم

در دام او فتادم از بهر آب و دانه

گر در کویر حسرت روزی گلی بروید

بر شاخ دل نروید بی یاد او جوانه

تیر نگاه مستش از دیده چون رها شد

تقدیر این چنین بود بر دل بشد نشانه

جانم ز شرح هجران جانا به لب رسیده

یک شب بیا به پیشم بی عذر و بی بهانه

گر آن نگار مهوش روزی ز در در آید

قمری دل بخواند با صد زبان ترانه

با سلام

همان طور که قبلا قول داده بودم اشعار شاعران بزرگ استان را

 در وبلاگم منتشر کنم،

این افتخار نصیبم شد که  شعر زیبای اسپیک را از دوست خوبم استاد کمالی

 شاعر برجسته ی دشتستان

را انتخاب کرده و خدمت ادب دوستان تقدیم  کنم

اسپیک خوندیم ای سفر پُی حکم دل بیدن بسه

تا یادمه دس دادمه ای دل دِ پیسیدن بسه

از بس که پَر وَم دادنه دیوار تَکَم دادنه

نهی نشسِنم وِرسادنه اِمشو دِ وِرسیدن بسه

دل خوندم و دس خاج بی استاد مو لیلاج بی

یا بلکرم حلاج بی اُما دِ لوییدن بسه

تک بافه بافه تو دسه بازم دولو وَم خندسه

اِقوال مو واپیچسه ری خال خوسیدن بسه

ری دس رفیقل خوندُمه تو رفع بامش موندُمه

پُی خُم جناغ اِشکُندمه ری دوس نازیدن بسه

میرِن حریفل تو ورق شی کُوت میریزم عرق

می وینم و میگم دِرک پاشو جَر آویدن بسه

از سینه ی دل شیر غم اوسِ تیسو دوشیدن بسه

میگن رفیقل وَم همه گشنیز و خشتم لازمه

بی دل نمی یازی دُرُس ری دل دِروشیدن بسه

اُمشو و هر شو سِه تره عالم و کامِ شِو پره

شو کور بیدن بِختِره سی روز نالیدن بسه

کُردک نمیخوا بَر کنی جاتِ وِرِ منقل کنی

سرما خودِ جومِی یَلُو تو باد وِیسیدن بسه

هی پیچ وا پیچش نکُ دَسا دلِ هیچش نکُ

خواننده ی گیچش نکُ در جا بگو بیدن بسه

میخوا ((کمالی )) اُم ولا واوو مثِ خلق خدا

گفتم ترا محض خدا وِرسا که خو دیدن بسه

سیل مو تیرمویه و چال لپت کال مو بی

خوشی یات مال خوت و درد و غمت مال مو بی

از همو روزی که سیلم سر رات نا گیری کرد

عشق هم پی مو رو افتاد و پر و بال مو بی

تا می کردی سر جات شیطونی و جا گور زنی

اوضی جیر کنی و قاره و جنجال مو بی

وقتی پی سیل اول کردی او رو گیشت دلم

خنده ی کنج لبت شکر بنگال مو بی

یادتن رد می شدم داخل کیچه ی خنکو

از تو چیشوک کیچول سیل تو دنبال مو بی

تا به سر پنجه کشیدُم مو سی تو ناقه ی عشق

هیچ پس سال نِبیدُم و همش سال مو بی

ای که انداختی تو مهرت لیسه تو کُل دلُم

همیشه عشق تو سیم یال و کوپال مو بی

خنجر قهر تو هر وختی که دومن می یومد

همیشه جاش تو دل و تخت سینه ی گال مو بی

دیگه بس کن سی (خلیلو )ای همه ناز و ادا

سیل حالش تو نِکردی که مث حال مو بی

                    اینجا که منم صدا نه تنها خسته است

                    امواج فرو نشسته، دریا خسته است

                    کس می نخرد متاع دل در بازار

                    از رنج و بلا تمام تن ها خسته است

                  دریا به خروش آمده جایش تنگ است

                  در کوزه نگنجد دل دریایی ما

                  چون پاک و زلال و بی غش و بی رنگ است